او

باور کن یک «او» کم است برای دنیا. گاهی میخواهم خودخواه باشم و بگویم او فقط برای من باشد و بس؛ اما دلم نمیآید! باور کن دنیا هزارانهزار «او» را نیاز دارد تا از هم نپاشد؛ تا ایمانش به خوببودن را حفظ کند؛ تا هوای مهر را کم نیاورد و عمیق نفس بکشد.

به کدام قانون؟ به کدام محکمه؟ به کدام قاضی بگویم که او را باید در منشور و آینه تکثیر کرد تا بشود پایان خوشی برای دنیا نوشت؟!