ناخدا

من فقط همین یک خدا را دارم؛ اما چشم که میگردانم، انگار خیلیها بندهاش هستند. او همه را میبیند؛ همه را به یک چشم؛ بی حسابِ ثواب و گناه ناکرده و کرده! این خالق حتی اگر صمد نبود، بازهم من آنی نبودم که در توانش باشد برآوَرد نیازِ همچون او خدایی را. او وجودش بیاندازه بزرگ است و من بینهایت کوچک.

راستی، این روزها تو در کوچۀ ما آدمی را ندیدهای که شبیه خدا باشد؟! همین دیروز در من بود و امروز، میان اینهمه بنده گمش کردم انگار! چقدر هراسناک است کافر شدن! چقدر ناخدا بودن دل میخواهد!